Zagubiony człowiek stał na Krawędzi Strachu Smutku i Złości, szukał racjonalnej argumentacji swoich bezsensownych czynów. Gdy już sądził ze znalazł, los przekonywał go ze jego myśli skierowane były w złą stronę.
Na Krawędzi Strachu Smutku i Złości, stał też człowiek samotny. Otoczony wesołym tłumem śmiał się w swoim nieszczęściu wraz z wszystkimi dla których nic nie znaczył.
I był tam też człowiek cierpiący. Nieobecnym wzrokiem patrzył ciągle w jedno i to samo miejsce, próbując zatopić swój ból w myśleniu.
Stała tam jeszcze jedna osoba, wielce empatyczna, kochająca i smutna.
Tak bardzo kochała wszystko co ją otaczało ze zgubiła sens prawdziwej miłości.
Pozostały jej tylko wielkie marzenia bez ambicji na ich spełnienie.
Na Krawędzi Strachu Smutku i Złości, kończy się wszystko i zaczyna się wszytko.
Kraina ta w każdym z nas istnieje, każdego z nas gości.
