To były ostatnie dni pięknej jesieni
jeśli odchodzić to w taką pogodę
ze słońcem w skorpionie i we śnie
pozostaną po nas gorycz i niezgoda
i kompozycje kwiatów, zawieszony obraz
w pamięci chwile otoczone białą mgłą
jak film krótkometrażowy
życ ze skończonością życia
tak lud wymyślił Boga
z goryczy, niezgody i jesiennych liści
najpierw umarły jabłonie przestały owocować kilka lat wcześniej najlepsze czerwone małe jabłka, te późne renety dobre do ciasta potem grusze, ani jednej gruszki w syropie stare drzewa mówili, wiatr sam je łamał orzech przemarzł w tym roku na wiosnę nie będzie orzechów na święta mówili nic nie ma w tym roku wszystko zmarzło w piecu nie będzie miał kto napalić grabić trzeba kupa roboty w ogrodzie mojej babci
